ayiannapi.com

Παρουσίες - Λογοτεχνικά Πρωινά

2011-07-23T16:13:00.001-07:00

Παρουσίαση της συγγραφέως στα Λογοτεχνικά Πρωινά που διοργανώνει η Δημοτική Βιβλιοθήκη του Δήμου Στροβόλου με τη συμμετοχή μαθητών από δημοτικά σχολεία.

Ο κυρ - Αρκουδόπουλος

2011-07-23T11:25:00.001-07:00

Λίγο, μα δίνει πολλά, σε παιδιά της προδημοτικής και των πρώτων τάξεων του δημοτικού σχολείου (και όχι μόνον).

Λογής-λογιών ζώα είναι οι κάτοικοι του «Χαριτωμένου Χωριού» μέσα στο δάσος.

Κεντρικός ήρωας, ο καλοσυνάτος αρκούδος, ο κυρ – Αρκουδόπουλος. Μέσα σε όλες τις άλλες ευεργεσίες του, στην ιστορία μας, παρά τη μεγάλη του κούραση, τρέχει στο δάσος και βρίσκει ένα μικρό λαγουδάκι που χάθηκε, και η μητέρα του το αναζητούσε απεγνωσμένα.

Η κυρά – Κουκουβάγια έδωσε τη σοφή συμβουλή της: Το φημισμένο χωριό τους έπρεπε να έχει δήμαρχο. Ποιόν ψήφισαν όλοι σύσσωμοι; Θέλει ρώτημα; Τον καλό μας κυρ – Αρκουδόπουλο.

Γέλια, τραγούδια, σκίτσα των ζώων, εμπλέκονται αρμονικά στο κείμενο.

Το παιδάκι, μέσα από την ψυχαγωγία, βλέπει στην πράξη και αφομοιώνει την καλοσύνη, την υπακοή, την ευγνωμοσύνη, την ομοψυχία, και άλλα.

Η Ιερά μονή της Παναγίας της Μακρυρράχης στην Πιερία

2011-07-23T11:20:00.000-07:00

Περιδιάβαση σ' ένα ιστορικό γυναικείο μοναστήρι μέσα σε παραδεισένιο τοπίο στα όρη της Πιερίας, αφιερωμένο στην Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η θαυματουργή εικόνα της είναι πηγή ιαμάτων και αναφέρονται πάμπολλα θαύματα που επιτελούνται με τη μεσητεία της Μεγαλόχαρης.

Περιλαμβάνει συνεντεύξεις με πρόσωπα της περιοχής, γνώστες ιστορικών συμβάντων, φωτογραφικό υλικό κ.λ.π.

Σκηνές από την Ενανθρώπηση του Σωτήρος

2011-07-23T11:18:00.001-07:00

Αποτελείται από τρία θεατρικά κείμενα.

Το πρώτο, "Η ΜΑΡΙΑΜ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ", είναι ένας μακρύς μονόλογος-προσευχή της Παναγίας αμέσως μετά τον Ευαγγελισμό.

"Χαίρω, αφού από μένανε χαρά τον κόσμο θα γεμίσει. Χαίρω, αφού από τον Γιο που τωραδά σαρκώνω, την σωτηρία και την λύτρωση το γένος των ανθρώπων θα γνωρίσει. Χαίρω, αφού το φως το άπλετο στα σκότη ο Γιος μου θα σκορπίσει.""Χαίρω, μαζί μ΄έναν Σταυρό που οδηγεί σε Σένα. Ιδού η δούλη Σου, Θεέ, το θέλημά Σου ας γίνει."

Το δεύτερο κείμενο, "ΤΑ ΤΡΙΑ ΧΡΥΣΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ" αναφέρεται στο γεγονός της Γέννησης του Κυρίου, με πρωταγωνιστές τους αθώους ποιμένες της Βηθλεέμ που είχαν την ευδοκία να ακούσουν το χαρμόσυνο μήνυμα από τους Αγγέλους και να δουν, ανάμεσα στους πρώτους, τον νεογέννητο Χριστό. Ένα χρυσό νόμισμα από τα δώρα των μάγων βρίσκεται στο ταγάρι ενός δωδεκάχρονου βοσκόπουλου, του Ανανία, που πήγε να προσκυνήσει το βρέφος. Οι συγγενείς τριγύρω τον επιπλήττουν, διότι πιστεύουν πως από κάπου το έκλεψε. Όταν αναγνωρίζεται πως ανήκει στην Ιερή Οικογένεια, σπεύδουν για να το δώσουν πίσω. Μα, στον δρόμο του γυρισμού, άλλα δυο χρυσά νομίσματα βρίσκονται στα ταγάρια τους. Πώς θα ξοδέψουν τόσο χρυσάφι; Θα μας το πουν οι ίδιοι καθώς επιστρέφουν στα βοσκοτόπια τους.

"ΑΝΑΝΙΑΣ: Όπως σας είπα, γονάτισα μπροστά της και της έδωσα τα λουλούδια.

"Καλή Κυρία", της είπα, "εγώ είμαι πολύ φτωχό και δεν έχω δώρα να σας

προσφέρω. Είμαι βοσκόπουλο, φυλάω πιο πέρα... Βλέπεις, φοράω αυτά τα

κουρέλια...

ΙΩΝΑΣ: Κακόμοιρο παιδί...

ΑΝΑΝΙΑΣ: Άνοιξα μάλιστα το ταγάρι μου και της είπα: "Να, κοίταξε το σακκίδιό

μου, να δεις και μόνη σου. Όλο κι όλο ένα κομμάτι ξερό ψωμί έχει μέσα.

Γι΄αυτό μάζεψα αγριολούλουδα, για να σου φέρω κι εγώ ένα δώρο. Είναι

ολόφρεσκα, μοσκοβολάνε".

ΔΑΝ: Τώρα με συγκίνησες, τρελόπαιδο. Έτσι μου έρχεται να κλάψω.".

Το τρίτο κείμενο, "ΖΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ",

αναφέρεται στα γεγονότα της Σταύρωσης και της Ανάστασης του Κυρίου. Τα ίδια

πρόσωπα, όπως και στο έργο "ΤΑ ΤΡΙΑ ΧΡΥΣΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ", ύστερα από

33 χρόνια, πλαισιώνονται από συγγενείς τους που μένουν στα Ιεροσόλυμα. Όπως

αξιώθηκαν να Τον προσκυνήσουν βρέφος, έχουν τη χάρη να Τον δουν στο Πάθος

και στην Ανάστασή Του.

"ΑΝΝΑ: Θα πάω κι εγώ ως τον τάφο. Θα πάω κι εγώ. (Τρέχει προς την πόρτα).

ΡΕΒΕΚΚΑ: Ξαδέρφη Άννα, ξαδέρφη Άννα! (Η Άννα κοιτάζει πίσω). Άννα,

μπορείς και τρέχεις!

ΙΩΝΑΣ: Έτρεξες ως την πόρτα!

(Η Άννα κοιτάζει ξαφνιασμένη τον εαυτό της, τα πόδια της).

ΡΕΒΕΚΚΑ: Εσύ δεν μπορούσες να πάρεις τα πόδια σου. Ξέρω, τόσα χρόνια

είσαι έτσι. Δες, ούτε το μπαστούνι σου δεν πήρες τώρα.

ΑΝΝΑ (Περπατά, χοροπηδά, τρέχει ολόγυρα): Περπατώ, περπατώ! Περπατώ!

ΔΑΝ: Μα, τι έγινε;

ΑΝΝΑ: Είναι η Δύναμη. Η Δύναμη!

ΡΕΒΕΚΚΑ: Ποια δύναμη;

ΑΝΝΑ: Ο Σαμουήλ. Τον άγγιξε ο Ναζωραίος. Του έδωσε Δύναμη... Τώρα το

σκέφτομαι, ο Σαμουήλ κατάφερε και ήρθε στο σπίτι μόνος του.

ΑΝΑΝΙΑΣ: Σου εξήγησε κανένας τον δρόμο, Σαμουήλ;

ΣΑΜΟΥΗΛ: Όχι, μόνος μου τα βρήκα. Σαν κάτι να με οδηγούσε-

ΙΩΝΑΣ: Θεέ και Κύριε!

ΑΝΝΑ: Σας είπα, είναι η Δύναμη."

Στην Προσμονή της Ανάστασης

2011-07-23T11:15:00.001-07:00

Μυθιστόρημα

Ας μεταφερθούμε αιώνες πριν από μας. Στους πρώτους Χριστιανούς. Στους Χριστιανούς της κατακόμβης, στους ακούραστους κήρυκες του Ευαγγελίου, στην ατελείωτη πανστρατιά των μαρτύρων της Πίστεώς μας.

Μέσα στην κοσμοκράτειρα Ρώμη, στο κέντρο της ειδωλολατρείας και των διωγμών, ανθούν και μπουμπουκιάζουν και καρποφορούν εκλεκτές ψυχές. Στην πολυποίκιλη παρέλαση των ηρώων της ιστορίας μας θα γνωρίσουμε μεγάλο αριθμό από άτομα, όπως τον κουτοπόνηρο "θεογέννητο" αυτοκράτορα και τον σαθρό οικογενειακό του περίγυρο, συγκλητικούς και εκατοντάρχους, ειδωλολάτρες και Χριστιανούς. Ανάμεσα στους βασικούς χαρακτήρες, ένα Μακεδονόπουλο, γόνος βασιλικής οικογενείας, αρπάζεται και μεταφέρεται στη Ρώμη, όπου πωλείται σαν σκλάβος. Θα μπορέσει τάχα κάποτε να ελευθερωθεί;

Μια φωτισμένη μορφή, το αρχοντόπουλο Σέργιος από τη Ρώμη, ομολογεί στον Χριστιανομάχο αδελφό του Κάσσιο πως είναι Χριστιανός. Θα γλυτώσει από τον αδίστακτο συγκλητικό Γάιο Αγρίππα στον οποίο ο Κάσσιος τον κατέδωσε;

"- Ε, μαύρακλα...δούλε... σκυλάραπα σκλάβε... πού είσαι...

Ο μαύρος δούλος εμφανίζεται τρέχοντας. Είναι κατάχλωμος και τρέμει σύγκορμος. Τι άλλο του έκοψε του κυρίου και τον φωνάζει τόσο εξαγριωμένα;

Αχ, δε θα γλυτώσει τους ραβδισμούς πάλι...

Σε ρωτώ, είσαι χριστιανός, ναι ή όχι.

- Όχι.

- Δεν πιστεύεις σε έναν θεό παράξενο, σ’ έναν που σταυρώθηκε και... τέτοια.

- Δεν ξέρω κανέναν τέτοιο θεό, κύριε.

- Σε ποιους θεούς πιστεύεις.

- Στους θεούς που πιστεύει ο κύριός μου, κύριε.

- Πιστεύεις δηλαδή στον Ιανό;

- Αν πιστεύεις και συ, κύριε...

- Πιστεύω, π’ ανάθεμά σε. Εσύ πιστεύεις;

- Μάλιστα, κύριε.

- Και σε όλους τους θεούς και τις θεές της Ρώμης;

- Ό,τι διατάσσει ο κύριός μου, κύριε.

- Σε διατάσσω να πιστεύεις.

- Πιστεύω, κύριε.

- Προσκυνάς και τον αυτοκράτορα;

- Αν τον προσκυνάς και σύ, κύριε.

- Άσχετο τι κάνω εγώ. Εσύ τον προσκυνάς;

- Αν διατάσσεις, κύριε...

- Σε διατάσσω, βλάκα. Σε διατάσσω.

- Μάλιστα, κύριε.

- Άντε, δρόμο τώρα".

Συμπορευτές μας σ'ένα μακρινό δρομολόγιο θα είναι οι Αθηναίοι κήρυκες του Ευαγγελίου Πέτρος και Νικόλαος και ο κοσμογύριστος και πολυδιαβασμένος Μηνάς ο Κύπριος, που είχε την τραγική εμπειρία να δει τους γονείς του να

κατασπαράσσονται από τα θηρία στον Ιππόδρομο, με μοναδική κατηγορία την ομολογία τους στην πίστη στον Ιησού Χριστό.

Προσοχή! Στο ταξίδι μας πέντε ληστές μας επιτίθενται νυχτιάτικα! Πώς θα γλυτώσουμε; Τι θα ακολουθήσει;

Πολλές άλλες φιγούρες πηγαινοέρχονται. Πλοκή πλούσια, αγωνία, εκπλήξεις, αναπάντεχες εξελίξεις.

Στη μακρινή περιπετειώδη πορεία μας ας μη ξεχνούμε: τον Γολγοθά ακολουθεί η Ανάσταση. Σ' αυτή την προσμονή στρέφονται οι Χριστιανοί της ιστορίας μας, μα και ολόκληρη η Χριστιανοσύνη: "Στην Προσμονή της Ανάστασης".

Οι Ιεροί Ναοί της Μόρφου

2011-07-23T11:12:00.000-07:00

Έρευνα-Μελέτη

"Πλημμυρίδα ατέρμονη μνήμης, άρρηκτο ένωμα με τα Ιερά μας, άκοπη κράτηση των Ελληνοχριστιανικών καταβολών μας, πόνος και νόστος για την κατεχόμενη Γη μας, όλα αγκαλιά σε μια πλοκή μ' αγώνα και μ' ελπίδα επιστροφής, με κινούν στη συγγραφή του βιβλίου αυτού. Ο Τρόπος ζωής στους Τόπους μας, η θρησκευτική μας λατρεία και παράδοση, η ηλιακές λαμπηδόνες των προγονικών ιδεωδών μας - καύχημα και υπερηφάνειά μας - η Πίστη μας - αυτή η αέναη παντοδυναμία, που μας συντήρισε και μας κράτησε ανα τους αιώνες - δεν πρέπει να επιτρέψουμε να καλυφθούν, έστω και από λεπτότατη άχνη λίθης. Πιο πολύ οφείλουμε να τα μεταφυτεύσουμε στους νεότερους, φυλακτό ανεκτίμητο,

μαργαρίτη άκρατο, πυρήνα κραταιό". Οι Ιεροί Ναοί μας, η ιστορία τους, η λατρεία μας, η πνευματική μας ζωή, οι

άνθρωποι που σχετίστηκαν μ'αυτή, ζώντες τε και τεθνεώτες, αργοδιαβαίνουν μέσα από τις σελίδες του κειμένου. Αναπαριστάνεται, έστω και σε περίληψη, ο βίος των Ιερών Μορφών προς τιμήν των οποίων έχουν οικοδομηθεί οι Ναοί αυτοί. Εικόνες και φωτογραφίες από τους τόπους όπου έζησαν ή και εμαρτύρησαν, ποικίλλουν και ζωντανεύουν το υλικό, το οποίο πλαισιώνεται από συνεντεύξεις με άτομα που με διαφόρους τρόπους σχετίζονται με το θέμα. Εκλεκτοί εκδότες και συγγραφείς στην Ελλάδα και στην Κύπρο, ευγενώς παραχώρησαν άδεια στη συγγραφέα για χρησιμοποίηση υλικού από βιβλία τους.

Στ' Άη Μάμα τη Χάρη

2011-07-23T11:10:00.001-07:00

Με αφορμή έναν "ασυνήθιστο εσπερινό" αρχίζει η συγγραφή του βιβλίου. Ο εσπερινός γίνεται στα ερείπια του μικρού ναού του Αγίου Μάμαντος στο χωριό Ξυλιάτος. Ο ναός έχει καεί εξολοκλήρου και καταβάλλονται προσπάθειες για ανοικοδόμησή του, η οποία επιτελείται μέσα σε έναν περίπου χρόνο.Η συγγραφέας συμβαδίζει βήμα προς βήμα στο έργο αυτό, περιγράφοντας παράλληλα την τοποθεσία, τους κατοίκους, τη ζωή τους. Στο βιβλίο ζωντανεύουν θρύλοι, παραδόσεις, έθιμα, ιστορικές μνήμες και άλλα.

Μια συγκλονιστική αφήγηση σχετικά με τον αγώνα της ΕΟΚΑ, δίνει ο κύριος Νίκος Κόσης, τότε Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως, σε συνέντευξη που είχε την καλωσύνη να παραχωρήσει στη συγγραφέα. Ο κύριος Κόσης υπήρξε τομεάρχης της ΕΟΚΑ κατά τη διάρκεια του Απελευθερωτικού Αγώνα 1955-1959. Ένα μικρό απόσπασμα από τη διήγησή του είναι δραματικά συγκλονηστικό:

"Στην περιοχή εκείνη είχαμε ένα κρησφύγετο... οι Άγγλοι είχαν μια πληροφορία ότι βρισκόμουν στην περιοχή... και έστειλαν 5,000 στρατό και περικύκλωσαν την περιοχή... Εγώ ήμουν τότε στο Αργάκι του Μόρφου. Έφυγα από εκεί βράδι, περπάτησα μέσα από τους αγρούς και πήγα στην ομάδα του Ξυλιάτου-Αγίας Μαρίνας, που είχαμεν εκεί το κρησφύγετο και υπήρχαν μέσα πέντε καταζητούμενοι... τους πήρα να βγούμε έξω από τον κλοιό. Ήταν χειμώνας και έβρεχε. Στο δρόμο μας... συναντήσαμε στρατοπεδευμένους Άγγλους σε διάφορα σημεία, διότι... είχαν περικυκλώσει όλη την περιοχή. Αλλά επειδή εμείς εγνωρίζαμε τα μονοπάτια και τους τόπους εξεπεράσαμε τον κίνδυνο.

Στο χωριό

2011-07-23T10:42:00.001-07:00

Σειρά από 3 μικρά βιβλία με ποιηματάκια για παιδιά, προσχολικής κυρίως ηλικίας, που διαβάζονται ευχάριστα από μεγαλύτερα παιδιά, όπως και από ενήλικες. Ένας από τους στόχους είναι η σύνδεση με το χωριό, την ύπαιθρο, το φυσικό περιβάλλον. Το πρώτο από τα βιβλία, "Ζώα και Πτηνά του Σπιτιού", αναφέρεται στα ζώα που μπορεί να συναντήσει ένας στο χωριό, το δεύτερο "Τα Δέντρα στης Κυρα-Ευγενίας", στα δέντρα και το τρίτο,"Τα Άνθη στης Κυρα-Ευγενίας", στα άνθη.

Ας απολαύσουμε μερικά στιχάκια:

"Καλημέρα σας, παιδάκια,

με τα εκφραστικά ματάκια.

Μια που είν' όμορφη η μέρα

πάμε στο χωριό κει πέρα;

Με τα φτερά της φαντασίας

πετάμε ως της κυρα-Ευγενίας

πο' χει σπίτι, έχει αυλή,

στο χωριουδάκι, να, εκεί.

Θ' αναπνέουμε αέρα

καθαρό όλη τη μέρα,

του σπιτιού τα ζώα θα δούμε

και μαζί θα γνωριστούμε.

...

Τικ, τικ, τικ, κυρα-Ευγενία,

ήρθαμε όλο αγωνία,

το σπιτάκι σου να δούμε,

με τα ζώα να γνωριστούμε

Καλως ήρθατε, χαρά μου

να σας έχω συντροφιά μου.

Είμ' εγώ η κυρα-Ευγενία,

πρώτη στη φιλοξενία.

Περάστε.

Ιστορίες και Παραμύθια

2011-07-23T08:44:00.000-07:00

Ιστορίες και Παραμύθια (για παιδιά και για μεγάλους)

Συλλογή από πέντε παραμύθια που μπορούν άνετα να διαβαστούν και να τέρψουν, μα και να διδάξουν, παιδιά κάθε ηλικίας.

α) Όπου καλοσύνη εκεί και ευλογία

Η πάμπτωχη γυναίκα παίρνει το παιδί της από το ξεμοναχιασμένο σπιτάκι τους και κινούν για καλύτερη τύχη. Κατάκοποι φθάνουν σ'ενα χωριό με κατοίκους μίζερους και αφιλόξενους, όπου δεν γίνονται αποδεκτοί. Με πολλή μαεστρία, μα και με την ηγετική ισχύ του, ο παπάς επιτυγχάνει να μεταβάλει την σκληρότητα και την παγερή αδιαφορία τους σε αγάπη, φιλοξενία, αλληλοβοήθεια. Εκεί η ξένη γυναίκα με το παιδί της βρίσκουν τελικά καταφύγιο, φιλία, ζεστασιά. Ο αέρας της αγάπης, της συμπόνιας και της καλοσύνης που φυσά σκορπά ολούθε τη χαρά και την ευλογία.

β) Με τα παιδιά της γειτονιάς

Διάφορες ηλικίες παιδιών με τα παιγνίδια, τη φρονιμάδα, τις αταξίες τους, αποτελούν μια μεγάλη ομάδα στη γειτονιά. Κάποτε βρίσκουν ένα σκαντζοχοιράκι και το ταλαιπωρούν, είτε παίζοντας, είτε από αφέλεια, ή και από περιέργεια για το παράξενο εκείνο πλασματάκι.

Ο συνετός της παρέας κάποια στιγμή συνειδητοποιεί το λάθος τους και τους μεταπείθει να πάψουν να το βασανίζουν και να το ελευθερώσουν. Το ζωάκι αφήνεται να οδηγήσει τον εαυτό του στο δρόμο του.

Το θέμα όμως παίρνει συζήτηση. Απάνω εκεί τα παιδιά βρίσκουν και άλλες διεξόδους απασχόλησης. Καλά, το παιγνίδι, παιγνίδι. Τα μαθήματα, μαθήματα. Μα, δεν μπορούν να ζουν μόνο μ'αυτά. Ανήκουν σε κάποιο χώρο, σε μια κοινότητα. Γιατί να μην προσφέρουν κι αυτά κάτι; Τι όμως; Τα παιδιά σκέφτονται πολλά. "Μπορείτε, μικροί αναγνώστες, να σκεφτείτε μαζί τους;"

γ) Ο καημός του Μιχάλη

Ο Μιχάλης από νηπιακής ηλικίας έχει μεγάλη έφεση στα γράμματα. Συχνά ακολουθεί τον μεγαλύτερο αδελφό του και άλλα γειτονόπουλα, πηγαίνει κι αυτός στο σχολείο και από τις πόρτες παρακολουθεί τους μαθητές μέσα στις αίθουσες. Η δασκαλίτσα της πρώτης τάξης τον έχει συμπαθήσει και τον αφήνει να κάθεται στο μάθημά της. Να δείτε όμως, του χρόνου θα φοιτήσει πια σαν κανονικός μαθητής. Πόσα όνειρα κάνει περιμένοντας τον Σεπτέμβριο που θα ανοίξουν και πάλι τα σχολεία! Αλλοίμονο! Τα όνειρα ενός μικρού παιδιού σκοτώνονται. Η τουρκική εισβολή, βάρβαρα και απάνθρωπα τον διώχνει από το χωριό του. Τουρκική κατοχή. Ο μισός σχεδόν πληθυσμός της Κύπρου ξερριζώνεται από

τους πατρογονικούς του τόπους και μεταφυτεύεται, χωρίς ποτέ να μπορέσει να ριζώσει, αλλού. Τι πάνε να πουν όλα αυτά; Μπορείτε, τρανοί του κόσμου, να τα εξηγήσετε στον Μιχάλη; Να κάνετε την αθώα ψυχούλα να καταλάβει τι είναι άδικο, τι είναι απάνθρωπο, τι σημαίνει πολλοί να υποστηρίζουν και να ενθαρρύνουν τον ένοχο, άλλοι να αδιαφορούν, κάποιοι να μιλούν απλά περί δικαιοσύνης, μοναχά μια στάλα οικουμένης να συμπαραστέκεται στο δίκιο;

Το προσφυγόπουλο φοιτά τώρα στην πρώτη τάξη κάποιου σχολείου, σ'ένα άγνωστο χωριό, με κάποια παιδιά που δεν τα έχει ξαναδεί ποτέ του. Μα, τα όνειρά του; Το σχολείο; Η δασκαλίτσα του; Το ίδιο του το σπίτι; Ελάτε τώρα. Με τα όνειρα ενός νιάνιαρου θα ασχολούνται τα συμφέροντα των ισχυρών;

Γυρίστε σελίδα.

Ο Μιχάλης είναι συνεχώς αφηρημένος. Ο νους του πετά στο χωριό του, στο σχολείο του, στο θρανίο των ονείρων του, στη δασκαλίτσα του. Αχ, τι θα λένε γι'αυτόν που δεν πήγε φέτος; Θα νομίσουν ότι τους εγκατέλειψε... Ακούει απ'εδώ κι από κει ότι τον τόπο του τον κρατούν οι τούρκοι κι όταν φύγουν θα

ξαναγυρίσει. Θαμπή, αόρατη, ακατανόητη εξήγηση για το καθάριο μυαλουδάκι ενός παιδιού κάπου 5½ - 6 χρονών.

Ξάφνου, μια μέρα, μέσα στην αναπόλησή του, το βρήκε! Το περιστέρι! Ένα περιστέρι είχε πάρει το μήνυμα στη Μαλαματένια. Αυτό το παραμύθι τους είπε κάποτε η δασκαλίτσα του. Τρέχει, αγοράζει ένα περιστέρι. Γράφει σ'ένα χαρτάκι το δικό του "μίνιμα", το δένει στο ποδαράκι του πτηνού και το στέλλει να περάσει από το σπίτι του, από το σχολείο, τη δασκαλίτσα του, να καθήσει για λίγο στο θρανίο των ονείρων του, να πει σε όλους πως δεν τους άφησε και πως μόλις φύγουν οι τούρκοι θα ξαναγυρίσει κοντά τους.

Η τρυφερή ψυχή του επικοινώνησε πια με τα μέρη με τα οποία ήταν δεμένος. Έθεσε τώρα συνδετικό κρίκο στην απότομη, την ακούσια αποκοπή, στον ανεπιθύμητο χωρισμό. Ο κρίκος αυτός, ζωντανεύει την ελπίδα πως όταν φύγουν οι τούρκοι θα γυρίσει πίσω στο αγαπημένο του χωριό, και καταλαγιάζει την πάλη μέσα του. Πιο ήρεμος τώρα, ο Μιχάλης γίνεται σύντομα ο πρώτος μαθητής στην τάξη του.

δ) Ένας παπαγάλος μιλά

Μιλά και μας αφηγείται την περιπετειώδη ιστορία του. Πόσο ξέγνοιαστα έζησε το μικρό παπαγαλάκι εκεί, στο δάσος τους, παρέα με λογής-λογιών ζώα και πουλιά!

Μα, κάποτε ήλθαν οι άνθρωποι. Μάζεψαν πολλούς απ'αυτούς και τους έσυραν για πώληση σε άλλες χώρες. Έτσι χωρίστηκε από την αγαπημένη του μανούλα.

Κατά την πλοκή του παραμυθιού μας το παπαγαλάκι συναντάται με τη μητέρα του σ'ένα σχολείο για παπαγάλους. Ύστερα από έντονες συζητήσεις για διεκδίκησή τους ανάμεσα στη δεσποινίδα του και στον κύριο που έχει τη μαμά παπαγαλίνα, παρουσιάζεται ο απλός και ειρηνικός από μηχανής θεός για επίλυση της κρίσης: Ο κύριος και η δεσποινίς θα παντρευτούν. Τώρα είναι όλοι μαζί ευτυχισμένοι.

ε) Στον κήπο του κυρ-Παναγή

Προσωποποίηση των φυτών σ'έναν ολάνθιστο κήπο, όπου βασιλεύει η αρμονία και η χαρά. Αυτή τη μακάρια ωραιότητα έρχεται να διαταράξει ένα πρωινό κάποιο ζιζάνιο. Πως; Α, όχι, δεν είναι απο αυτά που βλαστούν στο χώμα και χραπ, τα τραβάς, τα πετάς και τελείωσε. Ζιζάνιο στον κήπο του κυρ-Παναγή πήγε και φύτρωσε ίσα μέσα στην καρδιά της όμορφης γαρυφαλιάς μας, της Κοκκινούλας. Είναι, λέει, η ομορφότερη, έτσι όπως φορτώνεται με κατακόκκινα άνθη. Όλοι αυτήν προσέχουν, όλοι αυτήν επαινούν. Να σου την, να σε χαρώ, να ντύνεται με μια αλαζονική υπεροψία και να μην καταδέχεται πια να μιλήσει με κανένα από τα άλλα λουλούδια.

Ο κυρ-Παναγής είναι τόσο συνδεδεμένος με τον κήπο του, αγαπά τόσο πολύ τα φυτά του, που σιγά-σιγά έχει μάθει να τα καταλαβαίνει, να μιλά τη γλώσσα τους. Σαν βλέπει λοιπόν την εγωιστική συμπεριφορά της γαρυφαλιάς και τη στενοχώρια που πλάκωσε στα άνθη του, αρχίζει ένα-ένα να δίνει μαθήματα στην κυρα-Κοκκινούλα, ώσπου στο τέλος κατορθώνει να την συνετίσει και να την επαναφέρει σε τάξη. Όλα τα φυτά την καλωσορίζουν με ανεξικακία και αγάπη. Ο κήπος του κυρ-Παναγή έχει βρει και πάλι τη γαλήνη και τη λάμψη του.

Κι εκεί κατεβαίνει ο Θεός

2011-07-23T06:25:00.000-07:00

Ταξιδιωτικό Λογοτέχνημα - Μελέτη

Αναπαριστάνονται οι συγκινητικές εμπειρίες της συγγραφέως από τη ζωή της στην πόλη Newcastle-upon-Tyne της Αγγλίας. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις σχέσεις των λίγων ομογενών μας στην περιοχή, στις ασχολίες, την προσαρμογή τους στην ξένη χώρα και προπαντός στη συσπείρωσή τους γύρω από την Εκκλησία μας.

Ο χώρος της θρησκευτικής λατρείας που πρωτογνώρισε η συγγραφέας ήταν ένα απλό δωμάτιο σε προάστιο της πόλης. Ένα αναλόγιο με τριμμένο κάλυμμα στήριζε στην πλάτη του το Ευαγγέλιο και έναν σταυρό. Ο Άγγλος ορθόδοξος ιερέας και πέντε γυναίκες αποτελούσαν το εκκλησίασμα, και τον χορό συνάμα. Αργότερα ενοικιάζεται χώρος σε μια γωνιά Αγγλικανικής εκκλησίας στο κέντρο του Newcastle. Η Θεία Λειτουργία αρχίζει στις 12 το μεσημέρι όταν θα έχει τελειώσει η Ακολουθία των Άγγλων. Προστίθενται και λίγες εικόνες. Το εκκλησίασμα πληθαίνει με μερικά ακόμα άτομα από τη γύρω περιοχή. Δεν έχουν ψάλτες. Ψάλλουν οι λιγοστές γυναίκες. Η ατμόσφαιρα όλο κατάνυξη. Παρά τη

λιτή όψη του χώρου, εντούτοις, όταν θα σκύψουν στο "ως τον Βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι" γνωρίζουν πως "κι εκεί κατεβαίνει ο Θεός".

Όπως η ζωή τα πλάθει

2011-07-23T06:21:00.000-07:00

Συλλογή από 5 διηγήματα ως εξής:

α) Η Σκάλα της Ειρήνης:

Οι δυο πλουσιότερες οικογένειες σ' ένα χωριό είναι επί γενεές σε διαμάχη διεκδικώντας η κάθε μεριά για δική της μια σκάλα* γη που βρισκόταν μεταξύ των ορίων των κτημάτων τους. Η μακροχρόνια έχθρα φτάνει κάποτε σε επικίνδυνη κορύφωση όταν τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα είναι έτοιμα να αρπαχτούν στα χέρια μέσα στη διαφιλονικούμενη λωρίδα γης.

Εκείνη ακριβώς τη μοιραία στιγμή ένα δωδεκάχρονο αγόρι, όπως έτρεχε, γλυστρά και πέφτει μπροστά τους. Η οικογένεια του ζει μέσα στη μιζέρια και την στέρηση, και το παιδί απασχολείται όπως μπορεί για να συνδράμει στα έξοδα του σπιτιού.

Η θέα του χλωμού φτωχόπαιδου που λύγισε καθώς έτρεχε για κάποιο θέλημα, γέμισε ντροπή τους δυο πάμπλουτους αντιπάλους που, παρά τα απέραντα έχει τους, διατηρούσαν τόση κακία για ένα ασήμαντο για εκείνους κομμάτι γης. Σαν συνεννοημένοι, δίνουν τα χέρια, αγκαλιάζονται και χαρίζουν στο παιδί τη λωρίδα εκείνη που για τη φτωχή οικογένεια θα ήταν λύση επιβίωσης.

Οι χωριανοί της έδωσαν το όνομα "Η Σκάλα της Ειρήνης".

* Σκάλα: Μέτρο μήκους αγρών στην Κύπρο που ίσχυε μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες.

β) Η Λαμπάδα στον Αϊ-Γιώργη:

Ο γερο-Γιώρκος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον τόπο του και τα ιερά του, μα βρίσκεται ξερριζωμένος σ' έναν προσφυγικό συνοικισμό. Ρωτάς γιατί; Το χωριό του το κρατούν οι τούρκοι κατακτητές.

Ο γέρος αδυνατεί να αντέξει την προσφυγιά. Ειδικά τη μέρα της γιορτής του πολιούχου του Αγίου Γεωργίου, που κάποτε γιόρταζε μεγαλόπρεπα για κάποιο ιδιαίτερο λόγο. Κάθε χρόνο το διάστημα εκείνο είναι αμίλητος, απομονωμένος. Ο νους του φεύγει εντελώς από το χώρο της προσφυγιάς. "Εκεί που μιλά πολύ η καρδιά, η γλώσσα σωπαίνει. Σιγάζει, λες και θέλει να την κρατήσει ανενόχλητη στο μυστικό της μιλητό, στου νου το κρυφό σκέψιμο". Με τα φτερά του πόνου και του πόθου ταξιδεύει στα μαγικά παλάτια της θύμησης... Νάτος εκεί, στην εκκλησία του Αγίου του, μπροστά στην εικόνα του, αποθέτει τη μεγάλη λαμπάδα...

Δυο στρατιώτες της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών που συναντά ο γερο-Γιώρκος στο σπίτι του γιου του, πραγματοποιούν την επιθυμία του και ανάφτουν κερί στην εκκλησία του χωριού του στις 23 Απριλίου, μέρα της γιορτής του Αγίου Γεωργίου. Η ικανοποίηση του γεροντάκου είναι απερίγραπτη. Το κερί άναψε μπροστά στην εικόνα του Αγίου φέτος. "Ενα σκαλοπάτι στον ανήφορο της ελπίδας", ως την ημέρα που θα του ανάψει ο ίδιος τη μεγάλη λαμπάδα, όπως συνήθιζε κάποτε. "Ως τότε, θα τη ζει αυτή τη μέρα μυστικά, θα την τρέφει με της θύμισης το ζωοδόχο μάννα, θα την θάλπει με φροντίδα ιερή.

Θα 'ρθει η μέρα. Θα 'ρθει...".

γ) Πάρε, παππού:

Είναι ηλικιωμένος. Μια δραματική ιστορία μιας πονεμένης ύπαρξης. Ολομόναχος στον κόσμο τριγυρνά στους δρόμους για να περνά την ώρα του, να δίνει κάποιο χρώμα στη μοναξιά της ζωής του.

"Καλημέρα", λέει ένα πρωί στο νεαρό υπάλληλο που συναντά στην είσοδο ενός καταστήματος "Καλημέρα, παππού". Ήχησε τόσο γλυκά στ' αυτιά του η λέξη "παππού".

Πέρασε πάλι σε λίγες μέρες μήπως και το ξανακούσει. Το ξανάκουσε. Πέρα από αυτό, ο νέος νομίζοντάς τον για ζητιάνο που πλησιάζει για να του δώσεις κάτι, του βάζει στο χέρι ένα νόμισμα. "Πάρε, παππού". Η καρδιά του σκιρτά μ'αυτό το πλησίασμα, μ' εκείνο το δόσιμο.

Ανταλλάσσουν ακόμα κάποιες κουβέντες-βάλσαμο στην ψυχή του γέρου. Ποιος ξέρει, ίσως να είναι και του νέου. Ο καταπονημένος ανθρωπάκος θα περάσει ξανά και ξανά από το μαγαζί με την ελπίδα πως θα συνεχιστεί και θα επεκταθεί αυτή η προσέγγιση. Αρχίζει τώρα να κάνει όνειρα, να νιώθει πως είναι κάποιος. Δεν είναι μόνος, έχει ένα στήριγμα, μια σχέση δική του, μαζί με μια ελπίδα...

"Ελπίδα, ζωοδότρα ελπίδα!"

δ)Η φυγή:

Έζησε πολλά χρόνια στην ξένη χώρα, όπου σπούδασε κι έγινε μια πετυχημένη ψυχιατρική κοινωνική λειτουργός.

Κάποτε, επιστρέφει για μόνιμη εγκατάσταση στο σπίτι της στην Κύπρο. Μαζί της φέρνει κι ένα πολύτιμο βαλιτσάκι. Πολύτιμο για κείνη, αφού είναι γεμάτο με τα λογοτεχνικά κείμενα που έγραφε. Η καρδιά της αναγαλιάζει από ενθουσιώδη αναμονή. Με την επιστροφή της θ'αρχίσει να τα εκδίδει.

Τι ματαίωση! Οι τουρκικοί βομβαρδισμοί στον τόπο της την αναγκάζουν να εγκαταλείψει στο σπίτι της μαζί με τη μητέρα της και να αναζητήσει καταφύγιο σε ορεινή περιοχή, όπως κάνει όλος σχεδόν ο πληθυσμός. Πιστεύοντας, όπως ο περισσότερος κόσμος, πως σε λίγες μέρες, αφού θα είχαν σταματήσει οι βομβαρδισμοί, θα γύριζε δεν παίρνει μαζί της το βαλιτσάκι που είχε χωμένο στην αγκαλιά του τον πνευματικό της πλούτο. Απλά, το κρύβει κάπου με την εντύπωση πως θα είναι ασφαλισμένο.

Φευ! Οι τούρκοι πάτησαν τα χώματά της. Με τη δύναμη των όπλων έγιναν κύριοι στην πατρική της γη. Τα συρματοπλέγματα δεν της επιτρέπουν να επιστρέψει.

Αποκαρδιωμένη παίρνει τη μητέρα της και ξαναφεύγει για το εξωτερικό. Θέλει να συνεχίσει τη συγγραφή, να φωνάξει για το κακό, το άδικο, το απάνθρωπο που έπληξε την πατρίδα της, να προκαλέσει την ανθρωπιά, να ξυπνήσει συνειδήσεις.

Γιατί, άραγε, δεν μπορεί πια να γράψει; Γιατί το μυαλό σκοτίζεται, γιατί η πέννα στερεύει;

Ύστερα από επίμονη ενδοσκόπηση και αυτοανάλυση, ανακαλύπτει: "Άμυνα δια της φυγής". Ο εαυτός της δεν μπορεί να αντέξει την σκέψη, τη θύμηση, την αναβίωση της συμφοράς. Αδυνατεί να περιγράψει, να ζήσει ξανά και ξανά την τραγωδία, πονά να ξύσει την πληγή, την δική της και του τόπου της.

Όμως, δεν γίνεται. Ο αγωνιστής δεν επιτρέπεται να εγκαταλείψει την μάχη. Πρέπει να συνεχίσει. Πόνος από τη μια, θέληση για αγώνα από την άλλη. Δυο δυνάμεις που κονταροκτυπιούνται μέσα της. Ποια θα νικήσει; Ποια, λες;

"Μαχαίρι κοφτερό γίνεται η πέννα στο χέρι της. Το άγγιγμα στης καρδιάς την πληγή απότομο, βαθύ. Το αίμα ζεστό πετιέται ορμητικά προς τα έξω. Πονά. Μα δε βογγά. Συνεχίζει πιο μέσα. Έτσι καθαρίζονται οι πληγές. Αλύπητα, βαθιά, απ'τη ρίζα".

ε) Τα χρυσάνθεμα:

Ο νέος άντρας το φέρει βαρέως που είναι άρρωστος από καιρό και αδυνατεί να εργαστεί για να συντηρήσει μάνα κι αδελφή. Η οικογένεια καλλιεργεί άνθη στην αυλή του σπιτιού τους κι έχουν έτσι ένα μικρό εισόδημα από την πώλησή τους.Φθινόπωρο, και η αυλή είναι γεμάτη από ολάνθιστα χρυσάνθεμα.

Μια μέρα κτυπά την πόρτα τους ένα δεκατετράχρονο αγόρι με αδύνατο κυρτό κορμί και παρακαλεί τη νέα γυναίκα να αγοράσει ένα μάτσο ταλαιπωρημένα χρυσάνθεμα που κρατεί. Ο πόνος που ήταν ζωγραφισμένος στο πρόσωπό του την συγκινούν και παρά την δική τους ανέχεια, το αγοράζει ενώ η αυλή τους είναι γεμάτη από ολόδροσα χρυσάνθεμα.

Η γυναίκα δεν τολμά να το αποκαλύψει στον αδερφό της, όταν εκείνος την ρωτά ποιος έχει έλθει. Αλλοίμονό της τότε. "Εμ, τίποτε... Κτύπησαν κατά λάθος".

Ταχ' αύριον έσσετ' άμεινον

2011-07-23T06:09:00.000-07:00

Νουβέλα. Το θέμα είναι παρμένο από τα γεγονότα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και του εκτοπισμού μεγάλου μέρους των Ελλήνων νομίμων κατοίκων της νήσου.

Οι ήρωες, άτομα γνωστά ή και άγνωστα μεταξύ τους που έσμιξαν και πήραν δρόμο για να γλυτώσουν από τη βάρβαρη επέλαση του τουρκικού Αττίλα, φέρνουν ο καθένας την προσωπική του ιστορία, τα δικά του βάσανα, τις χαρές που η ζωή τού έχει προσφέρει. Ο δρόμος τους είναι γεμάτος περιπέτειες, φόβο, αγωνία, κλάμα, συγκινητικές σκηνές, αλτρουισμό, ενώ τα εχθρικά αεροπλάνα οργώνουν συνεχώς τον ουρανό. Κάποτε φθάνουν σε ορεινή, ασφαλέστερη περιοχή.

Η ιστορία μας απομονώνει στη συνέχεια έναν ήρωα, τον Κύπρο. Αν και χειροδύναμος, είναι ωστόσο από χρόνια ένα ψυχικό ράκος ύστερα από κάποιο πολύ δυσάρεστο συμβάν.

Όμως το δράμα της πατρίδας του τον ξυπνά, τον ξανακάνει δυνατό, ατρόμητο παλλικάρι, όπως ήταν κάποτε. Όλη του η ύπαρξη δονείται από την ανάγκη για αγώνα δικαίωσης και επιστροφής. Ο πόθος της ελευθερίας της Πατρίδας μπορεί να ζωντανέψει και νεκρούς, για να τους μετατρέψει σε αγωνιστές και υπερασπιστές βωμών και εστιών. Ο Κύπρος είναι και πάλι ζωντανός, και έτοιμος.

"ΤΑΧ' ΑΥΡΙΟΝ ΕΣΣΕΤ' ΑΜΕΙΝΟΝ"

2011-07-22T09:28:00.000-07:00

ΤΑΧ' ΑΥΡΙΟΝ ΕΣΣΕΤ ΑΜΕΙΝΟΝ

Τιμή 1.75 Euro + 3 euro αποστολή

Βιογραφικό

2011-07-22T08:59:00.000-07:00

Είναι απόφοιτος κλασσικού εξατάξιου γυμνασίου. Σπούδασε Γενική Ψυχολογία με αλληλογραφία από το Ruskin College Οξφόρδης. Έχει πάρει δίπλωμα στο Social Welfare από το Αμερικανικό Κολλέγιο Pierce Αθηνών, καθώς επίσης και στην Αγγλική γλώσσα από το Πανεπιστήμιο Michigan Αμερικής μέσω της Ελληνοαμερικανικής Ενώσεως Αθηνών. Με υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου έτυχε δωδεκάμηνης μετεκπαιδεύσεως στο Πανεπιστήμιο του Newcastle-upon-Tyne Αγγλίας και πήρε το Diploma in Advanced Educational Studies. Συνέχισε τις σπουδές της στο ίδιο Πανεπιστήμιο και πήρε τον τίτλο Bachelor of Philosophy in Educational Studies. Μεταξύ άλλων, παρηκολούθησεν επί εικοσαετίαν τις σειρές μαθημάτων Φιλοσοφίας που οργανώνει κάθε χρόνο η Φιλοσοφική Εταιρεία Κύπρου.

Ξένες γλώσσες: Αγγλικά, Ιταλικά και λίγα Γαλλικά.

Από της παιδικής της ηλικίας ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία. Άρθρα, μελέτες, διηγήματα και ποιήματά της δημοσιέυονται σε εφημερίδες και περιοδικά στην Κύπρο και την Ελλάδα. Έργα της έχουν πάρει διακρίσεις σε παγκυπρίους και πανελληνίους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Θεατρικά μονόπρακτά της παρουσιάσθηκαν από Κυπριακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Υπήρξε συνεργάτιδα του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου στην ετοιμασία προγραμμάτων για μικρά παιδιά. Όλο το γραπτό υλικό που είχε πριν από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο έχει χαθεί. Μετά την εισβολή εξέδωσεν δώδεκα βιβλία της.

Έχει ακόμα ανέκδοτο υλικό, τόσο για παιδιά όσο και για ενήλικες, πέραν των 50 κειμένων, ήτοι διηγημάτων, μυθιστορημάτων, ποιημάτων, θεατρικών έργων κ.α. Και όμως συνεχίζει να γράφει. Κατά την διάρκεια των σπουδών της στην Ελλάδα και την Αγγλία παρηκολούθησε Κοινωνική Εργασία, Κοινωνιολογία, Ψυχολογία (περιλαμβανομένων Παιδικής ψυχολογίας, Κοινωνικής Ψυχολογίας, Behaviour Modification, και άλλων), Counselling, Ψυχιατρική, Δίκαιο, Εγκληματολογία, Ελληνική και Αγγλική Λογοτεχνία και άλλα. Παρηκολούθησεν επίσης ή/και έκανε πρακτική εξάσκηση, σε αρκετές περιπτώσεις μακρόχρονη σε αστικά κέντρα, σχολεία, οργανώσεις, ιδρύματα (παιδιών, εφήβων, υπερηλίκων, ατόμων με προβλήματα, ατόμων με ψυχικές διαταραχές, με ειδικές ανάγκες κλπ. Το προϊόν της καθόλου εμπειρίας της αντικατοπτρίζεται στα έργα της και συνεργάζεται με την εκ φύσεως ευαισθησία και έφεσή της προς την συγγραφή.

Η συγγραφέας είναι μέλος σε λογοτεχνικές και κοινωνικές οργανώσεις και συνδέσμους. Κατά την παραμονή της στην περιοχή Σολέας μετά τον εκτοπισμό της εξαιτίας της τουρκικής εισβολής και κατοχής, ίδρυσε τον "Πνευματικόν Όμιλον Σολέας", στον οποίο συμμετείχαν εκπαιδευτικοί και άλλοι παράγοντες και ο οποίος είχεν ακμάσει με πλήθος δραστηριοτήτων. Λαμβάνει μέρος σε συνέδρια, σεμινάρια, ημερίδες κτλ μέσα στα πλαίσια των πιο πάνω ενασχολήσεών της.